Dag lieve mensen,
Ten eerste, bedankt voor al jullie leuke reacties. Erg fijn om iets van thuis te horen.
Het zit er weer bijna op. De weken zijn echt voorbij gevlogen. Gister voelde ik me weer vrij ellendig, maar dat is gelukkig na een ongelukkige nacht en dag weer goed gekomen. Dus pap, mam, ik ben weer in orde! (gister even naar Nederland gebeld of onze eigen dokter iets wist tegen overgeven, maar die pil blijkt hier niet te bestaan) Laatst ben ik hier een ziekenhuis gaan bezoeken om antibiotica te gaan halen. Het is zoo jammer dat ik nu ff geen foto's kan plaatsen, want dat ziekenhuis was echt een beleving op zich. Maar die houden jullie nog te goed..

Afgelopen weekend heb ik samen met Julia een scooter gehuurd, dat was echt het allerleukste wat ik tot dan toe heb gedaan. Wel een beetje wennen natuurlijk, zo in dat Indiase verkeer, maar uiteindelijk ging het vrij vlotjes. Als je goed links blijft rijden, en toetert (vooral toeteren!) als je iemand inhaalt, dan is er niks aan de hand. We hebben supermooie natuur gezien en vooral allerlei beesten zoals leguanen, apen en ratten zo groot als katten. Na zo'n dagje stop happen kwam er een zwarte straal van me af in de douche.

Laatst zijn we met de hele groep uit Amaidi naar de film geweest. Dat was wel even anders dan in Chennai. Dit keer was het de premiere van een film waarvan we al weken reclame over hadden gezien. Als enige blanken op het gigantisch drukke plein trokken we behoorlijk de aandacht. Toen de hekken van de bios eenmaal open ging werd het echt een gekkenhuis! Er stond politie bij die de menigte met stokken in bedwang moest houden. Door de drukte heen werden we de bioscoopzaal in geduwd. De mensen werden echt helemaal gek! Helemaal toen the big star uit de film in beeld kwam, sjesus dat geluid echt niet te geloven (van het gegil, maar ook van de film zelf). Halverwege de film zijn we daar weggegaan, want onze trommelvliezen gingen gewoon kapot!
Vandaag heb ik mijn laatste dag gehad bij Baby Sarah's. Voor de gehandicapte kinderen hebben we een sportdag georganiseerd met allerlei spellen zoals zaklopen, touwtje springen en flessenvoetbal. Na een dagje overgeven gister viel het voor mij nog niet mee, maar de kinderen vonden het geweldig aan hun gezichtjes te zien. Het was echt geslaagd. Vooral de bellenblaas was een succes. Toen we naar huis wilden gaan vanmiddag vertelde Kartik de directeur dat hij iets prepared had voor ons. Geen idee dat het zo'n happening zou worden, echt niet te geloven! We werden in twee versierde stoelen gezet, waarbij alle kinderen tegenover ons zaten. Er werd voor ons gezongen en gedansd (de kids hadden zicht helemaal uitgedosd en geschminkd), en tot slot werden we, na een speech van Kartik, gezegend met een sjaal en een bedankbrief. Echt zo ontzettend lief. Het aws best moeilijk om afscheid te moeten nemen van al die lieve koppies. Gelukkig is er een nieuwe volunteer gekomen, Nadya, en zij gaat mijn groepje autistische kinderen overnemen, dus dat is natuurlijk leuk voor alle partijen.
Morgenmiddag ga ik de lucht in, en hoop zaterdagochtend weer terug te zijn in de 'eerste wereld'. Veel zin in, al weet ik dat ik sommige dingen ook ontzettend ga missen van hier. Vooral het weer, hoe warm ik het in het begin ook had, ik vind het echt fantastisch dat het zonnetje vaak schijnt en dat het altijd warm is. Ik heb hier nog geen trui of vest aangeraakt. En lekker de hele dag buiten zijn zal ik echt missen. Ook heb ik me hier nog geen seconde verveeld, er is echt altijd wel iets te beleven. De vliegen en de viezigheid laat ik hier zonder enige moeite achter :)
Als ik terug ben zal ik alsnog proberen om foto's te plaatsen, om het verhaal compleet te maken. Ondanks de goede support van Gerard krijg ik het niet voor elkaar.
Hopelijk is met jullie ook alles goed. Tot gauw in Nederland!