Het werd al weer snel bloedje bloedje, in de rijzende zon, met kwik nu dagelijks ver boven de 40. Lekker droge hitte, dat wel.

We ontbeten, zoals gebruikelijk, in de schaduw van de chopri (traditionele klei-en koeiepoep hut). Money, de hond, dartelde klierend om ons jonge bokje, argwanend gadegeslagen door moeder geit. Hiro en Jeetu waren donderjagend desert roti's aan het rollen en bakken rond een sprokkelvuurtje. Gortdroge meelkoeken met evenveel smaak als strokarton uit Groningen. Jeetu  ratelt altijd onophoudelijk lachend, met nu, een beginnende baard in de keel. Onbetaalbaar geluid.

De hoeder was  langsgedwaald met zijn kudde loom klingelende zwarte geiten, dus we hadden verse melk voor chai en nescafe. In ruil voor wat water en twee sinaasappels.  Beedies en peuken nog ruim op voorraad.

In  de dorre woestijn, op zo’n 20 kilometer van Jaisalmer, uit de richting  van de Vesaki  tempels, kwam  een jongen aansloffen. Een achterneef van Bhura, ook een Biel. Ik weet niet hoe je’t schrijft, maar aan die kaste danken we, dat we door de woestenij kunnen dwalen zonder angst voor leeuwen en tijgers. Zij mogen dieren doden, en daar hebben ze geen gras over laten groeien;  In heel  Rajasthan is geen wild roofdier meer te bekennen.

Aangekomen liet hij, besmuikt giechelend zijn arm verdwijnen in de afgeragde sporttas die hij bij zich droeg, en met een plotselinge zwaai had ik ineens een halve meter hagedis in m’n nek liggen. Ik vond het helemaal niet eng, lekker puh !  Ontroerend lief was het beest, met zijn dikke, trage, koude lijf en  verlegen, dociele oogjes, die ook kameleons zo kenmerken.

In antwoord op mijn spottende walging over het eten van zoiets moest ik het bijgeloof aanhoren over de heilzame werking tegen jicht, reuma en artritis en de explosieve bevordering van libido. Zucht. Hij wist wel donders goed dat het om een beschermde diersoort ging. Maar ja, India; overal een wet voor, maar niets geïmplementeerd of gehandhaafd. Een functionerende anarchie.

Ik hoefde het slachtritueel niet te zien en ben met Leloo de hitte ingesjokt, op weg naar een idyllisch meertje, 5 mijl verderop.  Na een zalig middagje zwemmen en ravotten, verkoeld genietend van het plaatselijke Shiva kruid, togen we wat laat op weg terug naar huis, en werden zo, halverwege, omsloten door een pikdonkere woestijn. De maan was ook laat.

Even later verscheen een lichtje aan het einder, vergezeld van brommergeronk. We lokten het met een aansteker. Het was Bhura, op zoek naar ons. De jongens waren in rep en roer over onze late thuiskomst, bang voor geesten en voor de slangen en schorpioenen die s’avonds tevoorschijn komen op zoek naar hun avondmaal. De schatjes.

Maar goed, de maan kwam op, het eten was klaar, er waren weer roti’s met subdhi, en de lieve hagedis lag in stukjes gehakt op een aluminium schaal. Ik heb voor de vorm een klauwtje afgekloven, vol kleine botjes met hard rubberachtig vlees. Buitengewoon smerig.

 Bleek licht knisterde over de vlakte het donker in. Money scharrelde naar etensresten. De geiten op stal. En de dag bedaarde langzaam met veel chai, rook, zang, gebabbel en gestoei.         Another day in paradise.

Reacties (0)

Op bezoek bij Manoj thuis, wilde ik 'Het' zien. Ik had er net een boek over uit. Op de brommer zijn we erheen gescheurd, een paar rennende, schreeuwende agenten onderweg, hondsbrutaal ontwijkend. Manoj is een wilde jongen.

Van de aanvankelijk wat wantrouwig, maar later trots poserende bewakers, mochten we vrij rondstruinen en installaties beklimmen. Aan de hand van tekeningen uit het boek vond ik de opengebarsten tank van waaruit het gifgas zijn catastrofale deken over de stad had uitgespreid.   

Alles lag er bij zoals het op de dag na de ramp was achter gelaten, zij het natuurlijk verroest en in prachtige staten van verval en onttakeling; de machinewerkplaats, kantoortjes, de krankzinnige bouwsels van tanks, pompen, drukvaten, kranen en myriaden van buizen, leidingen en raadselachtige apparaten. Tussen hoog uitgedroogd gras en wat dor kreupelhout.

Wat opviel waren de dikke bossen en plukken witte asbest die, als schapenwol, uit de vele open gescheurde ketel- en transportleiding mantels puilde. Plaatsen er omheen leken ondergesneeuwd met het spul. Met een gezellig krottenwijkje pal aan de oostzijde van het terrein en de talloze onderzoeken en publicaties die aan de situatie  zijn gewijd, had evengoed nog niemand in al die jaren de moeite genomen om deze vrij verwaaiende K-zooi eens op te ruimen. Wellicht met een opportunistisch oog op nog wat meer schadeclaims voor Union Carbide.  De overlevende inwoners van Bhopal hebben er in elk geval veelal gratis de beste gezondheidszorg in heel India aan overgehouden. Elk nadeel heb s'n voordeel.

Er hing mogelijk ook nog steeds iets ongezonds rond de fabriek, want ik voelde me na die fantastische klauter- en dwaaltocht ineens extreem zwak en raakte wat later, op het station, bevangen door een ongewone golf van verlammende uitputting en de behoefte aan  liters koude verse melk, die daar op perron 1 wordt verkocht. Gelukkig.

Uitgestrekt liggend op het koele platform en heerlijk in gesprek met een, voor de verandering eens erg zachtaardige hirja (travestiet, sort of) , kotste ik de hele handel weer uit over de rails. Een zuivel festijntje voor de ratten. Ik was blij dat ik even later mijn  second class sleeper, upper berth, nog kon beklimmen. En heb tot aan Delhi aan een stuk door geslapen als een blok. Bijna 16 uur.

Op de foto vriendje Manoj , die dus uit Bhopal komt en zijn moeder is kwijtgeraakt aan de gevolgen van de giframp.

Reacties (0)