Dag lieve mensen,
Ten eerste, bedankt voor al jullie leuke reacties. Erg fijn om iets van thuis te horen.
Het zit er weer bijna op. De weken zijn echt voorbij gevlogen. Gister voelde ik me weer vrij ellendig, maar dat is gelukkig na een ongelukkige nacht en dag weer goed gekomen. Dus pap, mam, ik ben weer in orde! (gister even naar Nederland gebeld of onze eigen dokter iets wist tegen overgeven, maar die pil blijkt hier niet te bestaan) Laatst ben ik hier een ziekenhuis gaan bezoeken om antibiotica te gaan halen. Het is zoo jammer dat ik nu ff geen foto's kan plaatsen, want dat ziekenhuis was echt een beleving op zich. Maar die houden jullie nog te goed..

Afgelopen weekend heb ik samen met Julia een scooter gehuurd, dat was echt het allerleukste wat ik tot dan toe heb gedaan. Wel een beetje wennen natuurlijk, zo in dat Indiase verkeer, maar uiteindelijk ging het vrij vlotjes. Als je goed links blijft rijden, en toetert (vooral toeteren!) als je iemand inhaalt, dan is er niks aan de hand. We hebben supermooie natuur gezien en vooral allerlei beesten zoals leguanen, apen en ratten zo groot als katten. Na zo'n dagje stop happen kwam er een zwarte straal van me af in de douche.

Laatst zijn we met de hele groep uit Amaidi naar de film geweest. Dat was wel even anders dan in Chennai. Dit keer was het de premiere van een film waarvan we al weken reclame over hadden gezien. Als enige blanken op het gigantisch drukke plein trokken we behoorlijk de aandacht. Toen de hekken van de bios eenmaal open ging werd het echt een gekkenhuis! Er stond politie bij die de menigte met stokken in bedwang moest houden. Door de drukte heen werden we de bioscoopzaal in geduwd. De mensen werden echt helemaal gek! Helemaal toen the big star uit de film in beeld kwam, sjesus dat geluid echt niet te geloven (van het gegil, maar ook van de film zelf). Halverwege de film zijn we daar weggegaan, want onze trommelvliezen gingen gewoon kapot!
Vandaag heb ik mijn laatste dag gehad bij Baby Sarah's. Voor de gehandicapte kinderen hebben we een sportdag georganiseerd met allerlei spellen zoals zaklopen, touwtje springen en flessenvoetbal. Na een dagje overgeven gister viel het voor mij nog niet mee, maar de kinderen vonden het geweldig aan hun gezichtjes te zien. Het was echt geslaagd. Vooral de bellenblaas was een succes. Toen we naar huis wilden gaan vanmiddag vertelde Kartik de directeur dat hij iets prepared had voor ons. Geen idee dat het zo'n happening zou worden, echt niet te geloven! We werden in twee versierde stoelen gezet, waarbij alle kinderen tegenover ons zaten. Er werd voor ons gezongen en gedansd (de kids hadden zicht helemaal uitgedosd en geschminkd), en tot slot werden we, na een speech van Kartik, gezegend met een sjaal en een bedankbrief. Echt zo ontzettend lief. Het aws best moeilijk om afscheid te moeten nemen van al die lieve koppies. Gelukkig is er een nieuwe volunteer gekomen, Nadya, en zij gaat mijn groepje autistische kinderen overnemen, dus dat is natuurlijk leuk voor alle partijen.
Morgenmiddag ga ik de lucht in, en hoop zaterdagochtend weer terug te zijn in de 'eerste wereld'. Veel zin in, al weet ik dat ik sommige dingen ook ontzettend ga missen van hier. Vooral het weer, hoe warm ik het in het begin ook had, ik vind het echt fantastisch dat het zonnetje vaak schijnt en dat het altijd warm is. Ik heb hier nog geen trui of vest aangeraakt. En lekker de hele dag buiten zijn zal ik echt missen. Ook heb ik me hier nog geen seconde verveeld, er is echt altijd wel iets te beleven. De vliegen en de viezigheid laat ik hier zonder enige moeite achter :)
Als ik terug ben zal ik alsnog proberen om foto's te plaatsen, om het verhaal compleet te maken. Ondanks de goede support van Gerard krijg ik het niet voor elkaar.
Hopelijk is met jullie ook alles goed. Tot gauw in Nederland!

Reacties (1)

heyhey

het is alweer een tijdje geleden dat ik fatsoenlijk heb kunnen internetten, dus vandaar mijn late reactie. ik zit op de pc van een meisje uit mn guesthouse met n onbegrijpelijk toetsenbord, dus vandaar wat gebrek aan interpunctie.

Er is intussen superveel gebeurd. Ten eerst, mijn project. Best shocking toen we daar aankwamen. Baby Sarahs home bestaat uit 2 delen, een schooltje en een weeshuis. Het schooltje ziet er best wel prima uit voor indiase begrippen geloof ik. Het weeshuis met de gehandicapten ziet er ehter wat minder fraai uit. Er zijn 4 stafleden op ong 80 kinderen, echt weinig dus. De kinderen liggen veelal op de grond, en worden veel te weinig verschoond, wat natuurlijk begrijpelijk is met 4 begeleiders. Overdag worden er wat lesjes aan ze gegeven, wat ongeveer inhoud dat ze in een kringetje op de grond liggen, en sommigen wat puzzels maken. In de hogere groepen, dus verstandelijk beperkte kinderen die wat meer aankunnen, wordt wel engels gegeven. Het onderwijs gaat hier compleet anders. Vaak wordt van de kinderen verwacht dat ze de leerkracht nazeggen en complete citaten van bv Ghandi opdreunen. Soms vraag ik me af of ze begrijpen wat ze zeggen. De kinderen zijn hier allemaal zooo lief, niet te geloven.
Met de directeur raakte ik in gesprek over mijn opleiding en hij vertelde dat kinderen met autisme in India vallen onder de diagnose mentally handicapped, waardoor ze in feite op een hoop worden gegooid. Mijn idee om de kids met autisme wat extra aandacht te geven vond hij geweldig. Ook stelde hij voor om over ieder kind een individueel rapport te maken van waaruit er verder gewerkt kan worden. Ik zag het helemaal zitten, tot ik de kids ontmoette; Geen van alle 5 kunnen praten, en met mijn handen en voeten tamil (tamil lesje gehad) is het vrij lastig om met ze te communiceren, laat staan ze iets bij te brengen! Best lastig omdat de verwachtingen van mij nogal hooggespannen zijn. Hier ben ik ineens de autism specialist omdat ik naar een universiteit ga. Best lastig dus, omdat ik wel t een en ander weet over autisme, maar van autisme met een zware achterstand heb ik geen kaas gegeten.
Na een ochtendje met ze puzzelen en tekenen kwam ik erachter dat er in ieder geval 1 slimmerik bij zit. Een jongetje van 6 jaar. Hij begrijpt ontzettend veel en wil echt supergraag leren, alsof hij weet dat hij die kennis nodig heeft om te groeien. Ondanks dat hij moeilijk contact met me maakt zie ik dat hij t geweldig vindt om bijvoorbeeld een puzzel te maken. Hij ziet er ook normaal, in de zin van niet gehandicapt uit, wat hem echt onderscheid van de rest. Zo jammer dat hij nauwelijks wordt uitgedaagd in zijn leren.
Er is voor mij dus genoeg te doen, het is alleen moeilijk om iets blijvends achter te laten. Ze hebben bijvoorbeeld veel speelgoed en materiaal, maar t wordt niet gebruikt. Geen idee waarom. Met Julia samen ben ik bezig een muur te verven van de school, daar komt het alfabet op. Dat is in ieder geval blijvend en een welkome afwisseling in het werk.
Afgelopen weekend zijn we met een groepje naar Chennai geweest. Supergaaf geweest. Hoewel de stad naar mijn mening geen shoonheidsprijs verdient hebben we ons prima vermaakt. Savonds zijn we uit geweest in ee  hotel waar alleen maar rijke indiers kwamen. We waren de enigen die niet in een dikke bmw met eigen chauffeur naar huis gingen, maar met een ricksja. Terwijl we op straat vrijwel constant worden achtervolgd door bedelaars. Echt heel maf om die grote verschillen te ervaren. Ook zijn we naar een Bollywoodfilm geweest, dat was 1 groot feest! Alle mensen gingen helemaal los daar in die bios, helemaal te gek. De dag erna heb ik met Julia een treinreis gemaakt, wat ook een supertoffe ervaring was, lekker met je beentjes uit die trein hangen.

Qua gezondheid gaat het momenteel belabberd, tijdens dit verhaal ben ik 2 keer nd wc gerend, maja, allemaal onderdeel van de india experience zullen we maar zeggen.

Nou, dit was het ff in het kort. Hopelijk tot gauw weer!

Reacties (15)

Zo, vanuit een zweterig en klein internetcafeetje hier mijn eerste berichtje.  Vanochtend, na een slopende reis van zo'n 30 uur zijn we eindelijk aangekomen in ons guesthouse bij Pondicherry. De reis verliep niet zo vlotjes. Veel vertraging gehad, en veel gedoe op het vliegveld van Bombay omdat niemand ons kon vertellenbij welke gate we moesten zijn. Op ons ticket stond een groot vraagteken bij de gate, en als we het vroegen aan personen achter de bali kregen we te horen dat het waarschijnlijk gate 3 was, maar misschien ook 4, en anders gate 10. We hebben de indiase komtwelgoedmentaliteit dus maar meteen aan den lijve ondervonden.  Uiteindelijk, na een paar uur wachten in Bombay, toch terecht gekomen op het goede vliegtuig naar Chennai. Daar werden we opgehaald door een uiterst vriendelijke chaffeur die bij ons guesthouse hoorde.
Het eerste half uur in de amaidi-auto wist ik zeker dat ik daar dood zou gaan. Dat verkeer! Ongelofelijk dat dat goed kan blijven gaan. Na een tijdje kreeg ik het systeem een beetje door; het voertuig dat het grootste is krijgt voorrang, en als je wilt inhalen (rechts, links waar dan ook) moet je je toeter laten gelden omdat de meesten voertuigen geen spiegels hebben.
Ons guesthouse, amaidi guesthouse, is werkelijk een paradijsje. Op youtube is daar een filmpje van te zien voor de mensen die dat leuk vinden (ik heb wel foto's gemaakt, maar ik heb het gevoel dat de internetverbinding dat op het moment niet aankan). Foto's komen later dus.  Maar goed, het guesthouse is dus  geweldig. Samen met een reisgenootje slaap ik in een bed(met muskietennet uiteraard) in een bamboehut. Het guesthouse is omgeven met bananen- en kokospalmen, en heeft en gezellig binnenplaatsje. De douche is ijskoud maar dat is heerlijk. Ik weet niet of ik het al heb verteld, maar het is hier warrum! Voor het eerst in mijn leven heb ik het echt echt warm. Het lijkt alsof je ingewanden langzaam gaar worden. Maar dat zal vast wennen.
Verder is de geur erg wennen. Overal waar je komt ruikt het weer anders. En niet overal heel leker. Vandmiddag heb ik jasmijnbloemetjes gekocht voor in mijn haar, dat ruikt echt heerlijk. Vanmiddag zijn we even naar het strand gelopen via allemaal kleine dorpjes. Het is hier ontzettend arm. Soms lijkt het alsof ik een novib reclame ben binnengelopen.  Overal langs de weg zie je mensen in kleine bamboe hutjes, magere geiten en blote kindjes die ronddrentelen.
Morgen hebbebn we een programma waarin we samen met de eigenaar van amaidi pondicherry gaan verkennen, en kleding krijgen aangemeten. Tot nu toe voel ik me prima op mijn gemak in een shirtje met een sjaaltje en een wijde broek, maar als ik maandag aan het werk ga vind ik indiase kleding wel prettig.
Nou, ik ga weer stoppen want ik ben bang dat mijn verbinding er bijna mee kapt en ik weer overnieuw moet beginnen.  Dit waren dus mijn eesrte indrukken van India.  Later meer!

Reacties (21)