2 augustus 2009, Frankfurt 9.00 uur

Mijn reisverslag begint. Onderweg naar Puttaparthi in India. De ashram waar Bhagavan Sri Sathya Sai Baba meestal vertoeft. Zonet een 25-jarige Indiase uit Chennai ontmoet. Ze werkt als consulter en wil graag als designer werken. Ons vluchtuurtje van Schiphol naar Frankfurt was zo voorbij toen de eerste woorden op mijn initiatief waren gevallen. Ik zei dat ze wel kon gaan liggen, want ze had twee lege stoelen naast zich. "Ja, jammer dat dit maar een één uur durende vlucht is en niet de volgende." "Vlieg je op Bangalore?" "Chennai." "Is dat een grote stad?" "Eén van de grootste vier steden ." "Nog nooit van gehoord." Zij; "waar ga jij naartoe?"
Haar tante was ook al eens in de Ashram geweest, en zij was toen wild enthousiast om daarover te horen, vertelde ze.  Ze las het boek "He is just not that into you." Ik zie het als een goddelijke hint dat boek ook maar eens te gaan halen in de bieb als ik weer thuis ben. We spraken over andere boeken, en of zij nog leestips had. Ze noemde Paulo Coelho's 'de Alchemist. Dat boek heb ik als cadeau gekregen van een vriendin jaren geleden. En ik bedacht dat ik alleen dat boek van hem heb gelezen en dat er waarschijnlijk nog meer leesvoer in die hoek te vinden zou zijn. Op dit moment ben ik in de Ramakhata door Sai Baba geschreven aan het lezen, en in nog twee andere boeken die ik in de boekwinkel in de ashram heb gekocht. Dus voorlopig zit biebboeken lezen er niet in.            Ik zit dus in Frankfurt op het vliegveld en krijg de keus tussen gewone groene thee en groene jasmijnthee. Zoiets kleins kan mijn hart al verheugen. Ik zou namelijk ook naar Shirdi reizen. Dit is voor mij Swami die zegt dat het oké is. En in plaats van dat ik hem in Shirdi (waar Hij in een vorige incarnatie leefde) jasmijnbloemen kom brengen, geeft Hij mij jasmijnthee. Kortom ik kies uiteraard de jasmijnthee, immers nog nooit gehad, althans niet in deze incarnatie voor zover ik me herinner. Ik zit voor het raam naar de bedrijvigheid op het vliegveld te kijken en zie allemaal voor mij veelzeggende getallen op de auto's, bagagewagens etc., langsrijden. En bedenk dat ik zelfs had gedacht dat ik liever geen koekje wilde omdat ik misschien niet zou kunnen zien of er ei in zat. (Ik eet geen vlees en ei). Kreeg ik een chocolaatje! Kortom mijn stoffelijke dialoog met Swami is begonnen.
        Ik heb veel plezier in mijn communicatie met Swami en ik hoor de boodschap dat het dit keer  een beetje pijnlijk wordt. En ook al zal ik me bewustzijn van de pijn van het proces, tegelijkertijd zal ik me ook bewustzijn van de voordelen van het proces. Dat laatste is een cadeautje vind ik, omdat het daardoor dragelijker wordt. Inmiddels is het buiten mijn hoofd tijd voor de volgende stap in het reisproces. "Stap voor stap," zoals een vriend zei die mij naar Schiphol bracht. Reizen is niet echt een favoriet ding voor mij. 



        Swami vertelt me dat ik lief, zacht en wijs zal zijn. "Zoals je wilde worden." Ik zie een beeld waarin ik voor Swami's voeten val. En ik veroordeel mezelf meteen sterk over zulke overdreven gebaren. "Zie je," zegt Swami. En Hij wijst me op mijn zelfloochening en dat ik vaak kies voor zulke gedachten. Ik verdring dus veel van mijn natuurlijke uitingen/emoties, "en dat is de wortel van je ongeluk." Zegt Swami. Je bent niet dit of dat, denk ik, je bent miljoenen Anita's tegelijk, of sterker nog ieder moment een nieuwe veranderende Anita, en dus is het de kunst ál die Anita's de ruimte en vrijheid te geven er te mogen zijn. En dan van een afstand stilletjes toe te kijken naar hoe zich dat 'mij' manifesteert. Innerlijk kijk ik naar mijn innerlijke stilte. "Dat is wijsheid?" "Dat is wijsheid," zegt Swami. "Pfoe," zeg ik alsof het een onmogelijke taak is. Ik weet hoe streng mijn strenge ik kan zijn, "die mag ik nu los laten?" Swami; "die ga je loslaten." "Dank U", glimlach. En Swami klapt mijn dagboek dicht!
         Volgens Swami maak ik nog teveel regels in mijn hoofd. Ik zag mezelf een plant uit de grond trekken (het fysieke beeld van mijn strenge ik loslaten), en in het ene beeld lukt het en in een ander beeld niet. Geen van beide doet ertoe is de boodschap. Metéén denk ik dat is een té simpel beeld. "Zie je," zegt Swami, "daar ga je al, wat maakt het uit of het beeld simpel is. En Hij laat me zien wanneer je intellect wel nuttig is namelijk als je gedachten een kant uitgaan waarvan je weet dat het niet de bedoeling is en je je geest dan een halt toe kunt roepen. "Dan alleen is het oordeel nuttig?" Swami; "voor nú juist." 
          Als ik aangekomen ben in India, vraagt Swami, "Are you ready for Me?" Ik denk "ja."
Tijdens de eerste darshan zit ik naast een Amerikaanse vrouw en zij vertelt mij dat Swami niet meer in de ochtenden naar darshan komt. "Auch," zegt mijn gehechte ego. Achteraf ben ik blij dat ik zo liefdevol op de verandering gewezen wordt. Het hoort allemaal bij onthechting deze gang van zaken. Swami's vorm is niet belangrijk maar voor mij is Zijn vorm nog heel belangrijk. Ondertussen wordt ik met allerlei dingen voortdurend verwend. Iemand geeft me een banaan, fijne kamergenoten. Een prettig plekje om te slapen. 
         De tweede darshan was mijn concentratie groot. Een gedachte die bij me opkwam; "zo is er genoeg ruimte voor een ieder te zijn wie hij/zij is. Maar je hebt moed nodig om die ruimte in te (kunnen) nemen. Swami vraagt; "wat verontrust jou"?" "Alles!" "Swami; "wat is de wereld?" "Niet echt," antwoord ik. "Dus concentreer je." "Waarop?" "Op Jouw liefde!" "Waar verschuilt het zich?" En dan voel ik iets in mijn buik. Vervolgens denk ik aan Swami's vorm. "Geen liefde," hoor ik. "Denk aan het goud." Ik zie Swami's vorm veranderen in bewegende gouden glitters. "Liefde is de glitters. Maar jij kunt kiezen of jij daar wilt vertoeven." Vervolgens kan ik bij een plek waarbij ik voel dat het beweegt in mijn buik. "Dat is het." Bevestigt Swami. Maar dat voelt alleen maar onprettig, denk ik. "Daar zit de pijn. Pijn kan alleen vertoeven in liefde, anders kun je het niet voelen. Om deze gevoelens of eronder zit je Bron (Ik bedenk dat we onze concentratie op pijn én liefde kunnen richten. Ook onze pijn staat ons niet in de weg voor liefde te kunnen kiezen) . Je bent hier om die pijn en die emoties op te lossen. We zullen dat samen doen, hand in hand. Ik moet strikt zijn, want er is geen tijd te verliezen. Het gevoelslichaam van je emoties is het gevoelslichaam van je ziel. Alleen als je erin durft te zijn, kun je het controleren. Op het moment dat je gaat voelen én denken, voel je niet je gevoelslichaam, maar een overtuiging van je brein."
         Het verschil tussen een gevoel en emotie is dat de emotie gekoppeld is aan een gedachte. "Dus let op je gedachten,"vervolgt Swami, "en verblijf in je liefdecentrum dat in jouw geval rusteloos is, vanwege oude tranen/;ijn. Je moet het proberen en dan huilen." Ik begreep niet wat Swami bedoelde. "Je kijkt/bent en voelt, níet voelt en denkt! Dat is onzin. Denken is praten. Zo blijf je bij jezelf. Dat is meditatie. god is een levend iets, niet mijn verschijning in een stoel. Ik ben je brein aan het opereren. Schoon, schoon, schoon. Ik maak je emotionele lichaam schoon." "Is dat iets anders dan mijn gevoelslichaam?" "Ja!" Zegt Swami.
        Ik huil, Swami stuurt mij naar een plek, althans zo beleef ik het, maar een sevadal onderschept mij. (Nu maanden later besef ik dat het de huilbui is die ik nodig had om 'schoon' te kunnen worden, Swami zorgt zelfs voor de nodige tranen door een incident waardoor ik van streek raak). De 'conversatie' gaat verder. "Ik zal voor je zorgen, vertrouw op Mij." Na het huilen voel ik me iets lichter. Kort daarop een roerend gevoel in mijn buik. "Dit gevoel maakt je agressief, dat is ook ego. Concentreer je! Slechte gedachten. Dit is training. Dit is training. Ik heb je brief gelezen, het was prachtig." Ik voel de tranen weer omhoog komen. "Nou, dit is prachtig. Je zult krijgen waarvoor je bent gekomen, schone liefde, ware meditatie. Nu vlucht je in staren, dagdromen, dat kun je goed, is ook destructief. Geen stroom!" Zegt Swami. "Ik moet U en mij dus voortdurend voelen." Er ontstaat een gevoel van verwachting in mij door me te concentreren op het zuiver zijn; alleen voelen in het hier en nu. "Heilige verwachting," gaat Swami verder, "eeuwige alertheid. Prachtig. Ademhaling voelen in de buik." Ik wordt blij en hoopvol. En dacht "maar dat is supervermoeiend zo te zijn!" "Je bent niet op aarde om lui te zijn, maar om te Zijn. Zie het als je heilige taak. Het maakt een sjamaan van je." "Dat is ego," antwoord ik. "Gebruik dat maar even, je ego voor motivatie; dán is het nuttig." 
            Dat is een stukje van de uitwisseling die ik met Swami tijdens darshan heb opgeschreven. Zijn telegramstijl weerspiegelt mijn groeiende vermoeidheid. Ieder deeltje van een seconde is precies zoals het moet zijn. Niets van wat er in de ashram gebeurd is toeval en zo probeer ik het niet alleen in de ashram te zien. Een kamergenoot zingt; "Sail away, sail away, sail away, van Enya. En ik denk, gaat mijn bootje nou eindelijk zeilen? Ik vind één roepie voor het raam en herinner me een gedachte kort geleden "dat ik nog geen cent waard ben" en verwonder me over de grappige boodschap van Swami. En ga nog even door met doemdenken als ik bedenk dat een roepie nog minder waard is dan een cent. Maar zo bedoelt Hij het uiteraard niet, Hij wil me alleen maar bewust maken van deze gedachte. 
    


     Een beetje in de war ben ik. Ondanks alle rust en medicijnen voel ik me onzeker en ondanks misschien wel dankzij alle mooie dingen. Ik heb nog een visioen van Swami dat Hij me optilt in zijn armen en vraagt "zal Ik je in het water gooien?" Ik zeg, "nee (want ik zie geen water) waar is dat water" En ondertussen gooit Hij me in het water en voordat ik het water raak, verander ik in een vis. Verder zegt Swami; dat Hij erg blij is. "Je lag me zwaar op de maag." En vervolgens zie ik een veer, en dat 'lees' ik als een compliment dat ik niet meer zo zwaar op zijn maag lig. Althans niet zwaarder dan een veer. "Is een veer licht verteerbaar?"
          Er zit een kraai in de hal tijdens darshan. Hij kraait maar ik zie de vogel niet. . Ik bedenk dat een kraai kan staan voor de dood. En dat het voor mij een antwoord is op mijn vraag ook datgene wat niet in mij deugt en wat ik níet zie te doden. En aangezien ik de kraai niet zie maar toch hoor durf ik op deze interpretatie te vertrouwen en er dankbaar voor te zijn. Soms betekent het zien van een kraai voor mij onvoorwaardelijke liefde. Boodschappen zijn zo subtiel als dat je ze kunt/wilt zien.
         Vandaag tijdens darshan kwamen alle meisjesstudenten binnen met twee vlechten en ik had ook twee vlechten. Nu realiseer ik me dat ik net als die meisjes nog heel veel moet leren. Verder rook ik voortdurend de geur van jasmijn in de ashram. Heerlijk was dat. En het deed me af en toe denken aan één van Swami's mooiste wonderen waarbij Hij een bos jasmijnbloemen op de grond werpt en Zijn naam heel precies te lezen was, gevormd door de stengels, bladeren en bloemen.
          In de kantine lag vandaag de Shiva lingam in prachtig gekleurd zaad voor Swami's beeltenis. Het is elke keer weer een verrassing wat er is gemaakt. Ik vind het een kunst. Ik geniet van de spelende kinderen die zich vaak in mijn buurt ophouden. Hoor het woord "happy" geregeld vallen, net als de vorige keer. Ik kreeg prasad van de sevadals maar ook van andere devotees die deelden omdat er te weinig was, waarna ik het voorbeeld volg en ook deel, hoe belachelijk klein het stukje dan ook werd. Verder riep Swami veel herinneringen op aan prettige eerdere momenten in de ashram. Een kamergenoot zei en dat wil ik met degene die dit leest delen; "we are trying to find the (music)notes of His love." En dat deed me ook denken aan een tekst op de gezoete cashewnoten die ik in de ashramwinkel kocht; "go nuts, go healthy!" (Vrije vertaling, doe eens gek, wordt beter!) En dat terwijl ik tussen de patiënten zat tijdens deze reis in de ashram.
             Als ik nog doorga wordt mijn verhaal veel te lang vrees ik. Wat ik nog wil zeggen is dat ik van te voren had voorgenomen zes á acht uur te zitten en mediteren per dag. En doordat ik dit beeld had geschapen viel het me zwaar dat ik nauwelijks heb kunnen zitten door fysieke problemen. Veel darshans heb ik moeten overslaan, maar het was een troost dat het schoonmaakwerk in het slaapvertrek soms meer darshan leek dan het 'zitten'. Het allermooiste was dat ik Swami voor het eerst (het was mijn vierde reis naar de ashram) in de ogen mocht en kon kijken! Want vijf jaar daarvoor kwam ik met knikkende knieën door de poort. De knieën die het deze keer lieten afweten! En het was mooi me te realiseren hoe ik in die tijd ben gegroeid van iemand die zichzelf bijna niet in de ogen durfde te kijken, tot iemand die zijn schaduwkanten onder ogen kan zien. Want zoals de spirituele kaarten zeggen; "alles wat ik van mezelf eerlijk onder ogen zie, kan ik veranderen."

                                                                              Einde