heyhey

het is alweer een tijdje geleden dat ik fatsoenlijk heb kunnen internetten, dus vandaar mijn late reactie. ik zit op de pc van een meisje uit mn guesthouse met n onbegrijpelijk toetsenbord, dus vandaar wat gebrek aan interpunctie.

Er is intussen superveel gebeurd. Ten eerst, mijn project. Best shocking toen we daar aankwamen. Baby Sarahs home bestaat uit 2 delen, een schooltje en een weeshuis. Het schooltje ziet er best wel prima uit voor indiase begrippen geloof ik. Het weeshuis met de gehandicapten ziet er ehter wat minder fraai uit. Er zijn 4 stafleden op ong 80 kinderen, echt weinig dus. De kinderen liggen veelal op de grond, en worden veel te weinig verschoond, wat natuurlijk begrijpelijk is met 4 begeleiders. Overdag worden er wat lesjes aan ze gegeven, wat ongeveer inhoud dat ze in een kringetje op de grond liggen, en sommigen wat puzzels maken. In de hogere groepen, dus verstandelijk beperkte kinderen die wat meer aankunnen, wordt wel engels gegeven. Het onderwijs gaat hier compleet anders. Vaak wordt van de kinderen verwacht dat ze de leerkracht nazeggen en complete citaten van bv Ghandi opdreunen. Soms vraag ik me af of ze begrijpen wat ze zeggen. De kinderen zijn hier allemaal zooo lief, niet te geloven.
Met de directeur raakte ik in gesprek over mijn opleiding en hij vertelde dat kinderen met autisme in India vallen onder de diagnose mentally handicapped, waardoor ze in feite op een hoop worden gegooid. Mijn idee om de kids met autisme wat extra aandacht te geven vond hij geweldig. Ook stelde hij voor om over ieder kind een individueel rapport te maken van waaruit er verder gewerkt kan worden. Ik zag het helemaal zitten, tot ik de kids ontmoette; Geen van alle 5 kunnen praten, en met mijn handen en voeten tamil (tamil lesje gehad) is het vrij lastig om met ze te communiceren, laat staan ze iets bij te brengen! Best lastig omdat de verwachtingen van mij nogal hooggespannen zijn. Hier ben ik ineens de autism specialist omdat ik naar een universiteit ga. Best lastig dus, omdat ik wel t een en ander weet over autisme, maar van autisme met een zware achterstand heb ik geen kaas gegeten.
Na een ochtendje met ze puzzelen en tekenen kwam ik erachter dat er in ieder geval 1 slimmerik bij zit. Een jongetje van 6 jaar. Hij begrijpt ontzettend veel en wil echt supergraag leren, alsof hij weet dat hij die kennis nodig heeft om te groeien. Ondanks dat hij moeilijk contact met me maakt zie ik dat hij t geweldig vindt om bijvoorbeeld een puzzel te maken. Hij ziet er ook normaal, in de zin van niet gehandicapt uit, wat hem echt onderscheid van de rest. Zo jammer dat hij nauwelijks wordt uitgedaagd in zijn leren.
Er is voor mij dus genoeg te doen, het is alleen moeilijk om iets blijvends achter te laten. Ze hebben bijvoorbeeld veel speelgoed en materiaal, maar t wordt niet gebruikt. Geen idee waarom. Met Julia samen ben ik bezig een muur te verven van de school, daar komt het alfabet op. Dat is in ieder geval blijvend en een welkome afwisseling in het werk.
Afgelopen weekend zijn we met een groepje naar Chennai geweest. Supergaaf geweest. Hoewel de stad naar mijn mening geen shoonheidsprijs verdient hebben we ons prima vermaakt. Savonds zijn we uit geweest in ee  hotel waar alleen maar rijke indiers kwamen. We waren de enigen die niet in een dikke bmw met eigen chauffeur naar huis gingen, maar met een ricksja. Terwijl we op straat vrijwel constant worden achtervolgd door bedelaars. Echt heel maf om die grote verschillen te ervaren. Ook zijn we naar een Bollywoodfilm geweest, dat was 1 groot feest! Alle mensen gingen helemaal los daar in die bios, helemaal te gek. De dag erna heb ik met Julia een treinreis gemaakt, wat ook een supertoffe ervaring was, lekker met je beentjes uit die trein hangen.

Qua gezondheid gaat het momenteel belabberd, tijdens dit verhaal ben ik 2 keer nd wc gerend, maja, allemaal onderdeel van de india experience zullen we maar zeggen.

Nou, dit was het ff in het kort. Hopelijk tot gauw weer!